yaradanı hangi kelimelerle tanımladığımız, kendimizi nasıl gördüğümüze ayna tutar. şayet tanrı dendi mi öncelikle korkulacak, utanılacak bir varlık geliyorsa aklına, demek ki sende korku ve utanç içindesin çoğunlukla. yok eğer tanrı dendi mi evvela aşk, merhamet ve şefkat anlıyorsan, sende de bu vasıflardan bolca mevcut demektir.
insanoğlu denen canlının yaşadığı ve yaşattığı tüm travmalarda, geçirdiği tüm cinnetlerde, içine düştüğü her cehennemde bütün bu yaşadıklarını, kalbindeki allah korkusunu yitirmesine ya da buna hiç bir zaman kalbinde yer vermemiş olmasına bağlıyorum. ben allah'ı inkar edenden değil, allah'a inandığını söylediği halde, onu içinde hissetmeyenden korkarım.
elif şafak'ın aşk kitabını okumuştum, elime aldım tekrar..bi açtım sayfayı yukardaki satırlar denk geldi..paylaştım..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
ahkam